گاهي اوقات زندگي، تو چند تا واژه تکرار مي‌شه و هرچقدر هم که با کلمه‌ها سروکله بزني، هرچقدر تو سر خودت بزني، واژه‌ها دست از سرت برنمي‌دارن. اونوقته که به کلمه‌ها معتاد مي‌شي، باهاشون کلنجار مي‌ري، دنبال واقعيت بيرونيشون مي‌گردي و تو اين دور باطل گير مي‌افتي. کلمه‌ها مال تو مي‌شن و فقط خودت مي‌دوني که چه دنيايي پشت‌ سرشونه.  براي من چاي يعني غريبه، اشک يعني خيانت، عشق يعني دوستي که ادعاي خيلي چيزا رو داشت، دروغ يعني هر قدمي که برمي‌داشتم و کلاف ناتمام کلمه‌هايي که همه‌ي زندگي من شدن. ديگه تو خواب‌هام فقط دارم مي‌جنگم تا شايد خودم همه‌چي رو معني کنم ولي انگار اين رشته سر دراز داره

موسيقي را ول کرد. نواختن براي چه؟ چه کسي گوش مي‌کرد؟ چرا بايد زحمت فراگرفتن به خود مي‌داد او که هرگزنمي‌توانست با پيرهني مخمل با آستين‌‌هاي کوتاه، در کنسرتي با پيانوي ساختِ «ارار»، انگشت‌هايش را سبک روي شستي‌هاي عاج بکوبد، همهمه‌ي شيفتگي شنوندگان را پيرامونش همچون نسيمي حس کند؟ وسايل طراحي و پرده‌بافي‌اش را هم در اشکاف گذاشت. چه فايده؟ چه فايده؟ دوخت و دوز هم عصبي‌اش مي‌کرد.
پيش خود مي‌گفت: هرچه را که بود خوانده‌ام.
مي‌نشست و انبر را در آتش مي‌گذاشت تا سرخ شود، يا باران را تماشا مي‌‌کرد.

مادام بوواري - گوستاو فلوبر -  ترجمه‌ي مهدي سحابي

اول اينکه من کلاً با اثري که خيلي ازش تعريف مي‌کنن مشکل دارم هميشه وقتي خودم سراغش مي‌رم تو ذوقم مي‌خوره، چه موقعي‌که کتاب "يک شب" از "بهمن شعله‌ور" رو خوندم چه وقتيکه فيلم "تاوان" رو ديدم و حالا "سنتوري".
دوم اينکه با‌اين‌همه، "سنتوري" بدجوري منو بهم ريخت مخصوصاْ آخر فيلم که تلخي خاصي داشت يعني اين شهر لعنتي اينقدر کثيف و بي‌رحمه که علي سنتوري بايد تو مرکز ترک اعتياد بمونه تا دوباره آلوده نشه؟ يعني هانيه اينقدر از علي دور شده بود که وقتي اونو با اون وضعيت تو پارک ديد حتا يه‌قطره اشکم نريخت؟ اصلاً هانيه بايد چي‌کار مي‌کرد؟ هانيه خيانت کرد يا علي؟
ديگه اينکه يکي از وبلاگا نوشته بود فيلم رو موسيقي جلو برده. "سنتوري" فيلم فوق‌العاده‌اي نيست ولي چه‌طوري ميشه فيلمي درباره‌ي اعتياد ساخت ولي‌نتونست از خط قرمزا عبور کرد. اصلاْ مگه چه اشکالي داره فيلمي با موسيقي جلو بره، موسيقي و شکل استفاده از اون مهمه. فکر مي‌کنم اگه موسيقي فيلم "آبي" نبود اين فيلم هيچوقت تا اين‌حد به‌ياد‌موندني نمي‌شد. با سنتور و صداي چاووشي تا لمس رنج علي رفتم و برگشتم. کاش تهران جايي براي سنتوري داشت...